KORT / indirecte rede

Covid is terug. 

De les nt2 start met 14 cursisten. Een uur voor het einde van de les blijven er nog 5 over. Al de rest werd opgebeld door de school van de kinderen met de mededeling dringend nu direct en asap een ziek kind te komen ophalen.

Dag inleiding over de indirecte rede, dag hoor. Alle werkwoorden naar achter en dan gelijk door het raam in vier windrichtingen tegelijk.

Sarah, zijn er grote bergen in de Ardennen?, vraagt een van de vijf. 

Nee niet echt, antwoord ik, maar ze zijn wel mooi. 

Ze is daar nog nooit geweest, zegt ze, en of er ook dieren zijn?

Dus kijken we samen naar een youtube-filmpje van een of andere amateurfotograaf die om 4u 's ochtends met zijn camera graag in een koude kijkhut gaat zitten.

En daar komen de edelherten voorbij, en dan een vos, wat konijnen en een ree of twee, eekhoorns en jawel hoor, ook een everzwijn en dan een koe. Buiten raast de Ring voorbij het Sportpaleis, maar wij, wij zijn in de Ardennen en daar is het heerlijk stil en mistig.

Wat hebben jullie nu gezien?, vraag ik.

We hebben gezien dat het edelhert gras eet en dat de konijnen in het bos springen, dat de ree bang kijkt en dat het everzwijn met zijn neus stofzuigt, dat de vos een muis zoekt en dat de eekhoorns agressief zijn. En we hebben ook gezien dat de koe gewoon een koe is. Alle werkwoorden naar achter.

De koe is gewoon een koe. 

Morgen is er weer een dag.

Wat zegt ze? 

Ze zegt dat er morgen weer een dag is.

KORT / javel

- Dat ziet zo groen. Ik ga daar javel over kappen. 

- Waarom? Dat is de natuur. Dat moet groen zien. Wees blij.

- Nee da's niet proper. Ik ga daar javel op kappen.

- De natuur moet niet proper zijn en daarbij de natuur kuist zichzelf op. Dat kunt ge van ons niet direct zeggen.

- Nee dat ziet groen. Ik ga daar javel over kappen.

- Als ge daar javel over kapt, dan gaan al uw bloemen er ook aan hé.

- Ah ja dat is ook waar.

- Dus gaat ge het zo laten dan?

- Nee ik ga daar javel over kappen.

#deverlichtebeschaving

KORT / zonder een eikenboom

Coronawandelen zonder een eikenboom.

Dat is wandelen van de linkerkant van uw hersenpan naar de rechterkant met een omweg langs de keuken voor een dosis extra sugar rush zo vroeg ’s morgens zodat ge geen lichtje nodig hebt om in de donkerte mensen tegen te komen die ge in het echte leven daar buiten nog nooit ontmoet hebt, maar waarmee ge nu honderduit ratelt alsof ge gisteren nog samen stond aan te schuiven bij het reisbureau om uw skireis voor de krokusvakantie te boeken, want in groep zijn zo’n dingen toch veel aangenamer en ge krijgt nog groepskorting ook en het is toch overal code rood dus wat maakt het uit of ge thuis besmet of ergens anders?! Die mensen komt ge ook in uw dromen tegen in het diepst van de nacht en dan verbaast ge u erover dat hun stem zo anders klinkt dan in het echt en dat ze veel kleiner zijn dan ge u hadt voorgesteld en ook dat ze plots vloeibaar kunnen worden en traag door de spijlen van de trap naar beneden glijden terwijl gij nog vroeg of ze morgen iets te doen hadden, in een spel van licht en donker dat ge u vaag herinnert van uit de tijd dat ge 's morgens om half acht in de kou langs het park fietste en de eerste zonnestralen door de bomen hun takken zonder bladeren kwamen piepen en gij helemaal euforisch daarover, om daarna als eerste ding binnen de verwarming helemaal open te draaien naast uw bureau en alle ramen dicht in plaats van open want dat was slecht voor het milieu.

KORT / met een eikenboom

Coronawandelen met een eikenboom.

Dat is wandelen vanuit het slaapkamerraam 's morgensvroeg wanneer de zon nog denkt deze dag te kunnen skippen want voor niks gaat die op naar het schijnt, maar daar klopt toch niet veel van, want aan alles plakt aan prijs dus ook aan die spectaculaire kleurenuitspattingen waartegen die jonge eik zwart afstak alsof ge die hadt uitgeknipt uit frêle zijdepapier om er dan silhouetjes van te vouwen in een soort schaduwspel waar ook hertjes aan te pas kwamen, maar sinds vorige lente zat het hier plots vol bevers, bruine en zwarte maar die laatste gelukkig niet in mijn achtertuin -- die zit te knagen aan de fundamenten van de democratie in de verzakte metropool -- de bruine gewoon aan de stammen van gezonde sterke bomen wat nu toch niet zo'n briljant idee van de natuur was hoewel ik er voor de rest niet echt over te klagen heb. In ieder geval: vanochtend lag die jonge eik in het water want de bever heeft hem helemaal doorgeknaagd en toen is hij door de storm omver gewaaid. Niks blijft voor altijd, behalve de smaak van zout.

#alledagenwandelen

KORT / zonder slijkbotten

 

Coronawandelen zonder slijkbotten.

 

Dat is wandelen op verbeelding aangezien de wind zo hard waait dat de pannen van de daken vliegen en de kraaien achterstevoren en het tuinhek bij de buren gelijk een bol zeil op volle oceaan heel het huis over de velden trekt alsof het ergens heel dringend naartoe moet terwijl de soep staat te koken en ondertussen proberen er ergens mensen hun kletsnatte tent recht te houden en anderen hun motivatie en in het gras ligt een hoopje versneden witte kool te wachten op een gans op zoek naar culinaire experimenten die daar niet om gevraagd heeft, maar anders is het kiezen tussen voor de vierde keer op rij kool stoven of decadent aan voedselverspilling doen want echt niet meer van deze tijd is dus dan maar zo gelaten en waarschijnlijk vliegt die kool straks ook gewoon de lucht in wat niet hetzelfde effect zal hebben dan wanneer een huis de lucht invliegt, maar daar bestaan dan oorlogsfotografen voor, die brengen dat in beeld en wij kijken daar dan naar en sommigen van ons zitten er middenin en dan maakt het niet veel meer uit of ge nu slijkbotten aan hebt of niet.

 

KORT / met slijkbotten

Coronawandelen met slijkbotten

Dat is op zoek gaan naar de complexiteit in het eenvoudige dus trekt ge van de asfalt recht de wei in waarna ge na vier stappen doorkrijgt dat uw tenen nat beginnen te worden omdat de rubber doorgebarsten is van uw veel te dure laarzen met zwarte noppen van bij het tuincentrum om de hoek waarbij ge u afvraagt hoe dat in Finland zou zijn rond deze tijd van het jaar en dat ge, als heel deze toestand voorbij is, ge daar met de woehwer naartoe wilt gaan, gewoon om te bewijzen dat de kerstman niet opkan tegen twee vrouwen met lang zwart haar in vlechten gevlochten, die vanonder de flappen van hun rendierenmuts komen bengelen, terwijl ze hun slee behendig door het bos langs de bevroren rivier loodsen en zingen van 'we gaan nog ni naar huis want ons moeder is ni thuis!', ah nee want ze zit in de slee, met onze voeten in warme en vooral waterdichte namaakpelsen soksloefen want die zitten het comfortabelste, in feite zouden we daar alle dagen op moeten kunnen rondlopen.

KORT / zonder een camera

 

Coronawandelen zonder een camera.

 

Dat is als wandelen zonder ogen waardoor uw gedachten wanordelijk op en neer fladderen gelijk een witte vlinder gedragen door de wind en de geur van rot in hout en bladeren en slijk langs de kale rivierbedding nu het water weer terug naar de zee stroomt en ge voelt de koude langs uw ruwe handen schuren waar droge plekjes u vertellen dat ge eens wat minder uw handen moet schrobben met zeep want zolang ge braaf thuiszit en geen contacten hebt hoeft ge niet telkens als een bezetene dat virus van u af te weken en ge vraagt u af hoe het nu zou zijn om in de stad van die grellige burgemeester op zijn vies verdiepje te wonen in plaats van hier tussen de koeien en de spruiten die ge ook vies vindt maar toch wel eens in de hoevewinkel zou willen kopen voor iemand anders dan want die zien er zo echt gezond uit en recht van het veld en dat zou niet waar zijn vanaf uw halfbeschimmeld appartement in Borgerhout waar ge nu toch al anderhalf jaar niet meer woont en hoe zou het nu met de buren daar zijn?

 

 

KORT / met een camera

 

Coronawandelen met een camera.

 

Dat is nauwelijks zien waar ge uw voeten zet en struikelen over uitschietende knokige boomwortels omdat ge daarboven een plastieken zakje hebt zien hangen dat lijkt op een reuzegrote witte vlinder en eigenlijk wilt ge dat helemaal niet fotograferen maar filmen hoe dat danst in de wind met de opkomende zon op de achtergrond want dat steekt goed af, dat wit tegen dat oranjerood en dan het zwart van de takken in tegenlicht maar ge kunt niet filmen want ge kunt alleen maar foto’s trekken met dat apparaat dus dan wordt het toch maar een foto waarbij ge probeert om die dansende beweging toch op een of andere manier vast te leggen in een beeld, maar het enige dat ge hebt vastgelegd is uw voet want die steekt nu achter een wortel en ge duikt bijna een zijarm van de Nete in zo, maar hoe schoon is dat allemaal niet zeg ’s morgensvroeg om kwart over 8 en straks dampende koffie.

KORT / zonder een vriendin

Coronawandelen zonder een vriendin.

 

Dat is zoveel uren wandelen en wandelen en wandelen als uw voeten u kunnen dragen en uw blaas niet barst omdat ge nergens een WC vindt tenzij in een greppel naast een of ander veld maar ge zijt bang dat ge met al uw laagjes kleren en de kans op een verschot in de rug door de kou niet meer uit die greppel gaat geraken en dan zit ge daar met al uw gedachten en tegen wie moet ge die dan vertellen tenzij tegen dat wit paard in een blauwe parka die u al kauwend op een bussel afgerukte grassprieten staat aan te staren met een blik van ‘mens, wat zit gij daar nu eigenlijk te doen?!’

KORT / Marcel

Marcel was een non-binaire eend met fysieke beperkingen. Ze hadden één oog en een lamme vleugel. Marcel had ook prachtige zwemvliezen.

Ze kwamen uit het ei gekropen samen met vier andere eendekuikens, geel en donzig en bound for glory. 

Weken aan een stuk zwommen Marcel en de rest van de eendekinders dapper in het gelid als in een fluffy armada tussen vader eend en moeder eend. 

Rechts! kwaakte de vader en iedereen volgde gedwee. Links! riep de moeder en iedereen draaide zich om. Heen en weer op de plas van de ene oever naar de andere en weer terug, uren aan een stuk. Met de neus in het kontje van het eendje ervoor, innig verbonden als een navelstreng op wieltjes. 

Marcel durfde al eens afzwenken en hing dan scheef in het water en aan hun rechterkant hing hun oog te zwelpen en tijdens nachtelijke gezinsvergaderingen werden deze euvels druk besproken door de eendeouders. 

Mocht Marcel niet kunnen vliegen, wat dan?

De armadatripjes verliepen vlotter met de dag, linksrechtslinksrechts links godverdomme!rechts en eentje eend werd 's nachts gekidnapt en opgevreten door een buizerd en toen bleven er nog vier over waaronder Marcel die hoe langer hoe meer rondjes begon te draaien en letterlijk niet van de grond kwam omdat hun vleugel uit de kom hing.

Mocht Marcel niet kunnen vliegen, wat dan?

Het was tijd voor duiksessies en de eendjes imiteerden hun ouders en staken hun kop onder water gevolgd door hun poten en proestend en totaal alle richting kwijt kwamen ze weer boven water drijven waar vader eend hen een oplawaai verkocht zodat alle bekjes weer in dezelfde richting stonden behalve het bekje van Marcel want die was aan het rondtollen alsof de plas een draaimolen was.

Mocht Marcel niet kunnen vliegen, wat dan?

Familie eend was klaar om de plas te verlaten, de kinders gereed om uit te vliegen maar Marcel kon niet vliegen dus bleef Marcel aan de grond en aan de plas, eenzaam en verstoten en zag hun familie uitgelaten het luchtruim induiken om pas volgende lente weer terug te keren.

Marcel keek nog een laatste keer naar boven met hun ene oog en toen naar het veld achter zich. De plas en het veld waren nu helemaal van Marcel alleen en elke dag zwommen ze rondjes in het water en elke dag graasden ze heen en weer over het veld en de mensen die daar woonden waren blij want nu hadden ze een eigen genderfluïde eend genaamd Marcel met een lamme vleugel en een oog om 's morgens goeiemorgen tegen te roepen en 's avonds slaapwel.

Ook de eekhoorn vond dat leuk, maar die had geen naam.

Marcel en de eekhoorn raakten bevriend en ook de mensen deden normaal en bemoeiden zich niet en zo leefden ze allemaal samen nog lang en gelukkig. Tot de bouwmakelaar kwam, maar dat is een ander verhaal.

KORT / koala's

Een ochtendwandeling langs het jaagpad met uw jas helemaal open en uw sjaal als een losse wimpel achter u aan  fladderend. De krokussen komen al opsteken. De opkomende zon steekt de lucht in de fik en ge moet aan brandende asielcentra voor koala's denken en uw kop slaat op hol. Aan de overkant klinkt het ene geweerschot na het andere en ge vraagt u af wat mensen bezielt om zich te gedragen alsof ze god zijn. Ze zijn helemaal niks.

#deverlichtebeschaving

KORT / Thessaloniki

Ze heet Flora en komt uit Roemenië. Ze woont ergens in de bergen boven Thessaloniki en tijdens de zomermaanden werkt ze hier op het eiland. Ze dweilt de vloeren, brengt verse lakens en handdoeken, dekt de bedden en maakt de vuilnisbakjes leeg. Ze vult de zeep en de shampoo aan. Ze wast en plast en staat elke ochtend om half zes op. Ze neemt geen pauzes en heeft geen vrije dagen.

Het is mooi waar ze woont, zegt ze. Hoge bergen. Ze draagt daar dieren op haar rug. Met hun poten op haar schouders. Ik kijk haar verbaasd aan en zeg dat ik het niet helemaal begrijp. Ja dieren, knikt ze. En ze doet alsof ze iets op haar rug draagt. Ik wijs naar mijn rugzak. Bedoelt ze dat? Nee, zegt ze. Dieren. Want het is koud in de winter. Een jas, probeer ik. Ja een jas, lacht ze. Een bontjas.

Grieks praten is veel leuker dan Engels.

#deverlichtebeschaving

KORT / Borgerhout in juli

Op het hoekbalkon van de straat boven de tramhalte Turnhoutsebaan en Kerkstraat stond een man trompet te spelen.

Kinderen beneden op het trottoir plensten wat met een emmertje water. Ze gilden, ze hadden pret.

Vrouwen passeerden in lange, kleurige gewaden. Ze wandelden langzaam, ze leken niet gehaast.

Op de vraag welke kleur zijn vorige motorfiets had, repliceerde iemand met 'bliksemblauw'.

Ik sloeg de hoek om, rook dürüm en een vergeten vuilniszak en toen begon het eindelijk te regenen.

KORT / reservisten

Gedachten bij het ontbijt tijdens een hete zomermaand.

Hebben ze bij de reservisten ook uniformen waarbij je niet op een boom lijkt?

Want een groot deel van de bevolking die hier bescherming nodig heeft, woont in de steden. En daar zijn de bomen al lang dood. Dat hebben ze daar zelf in een aantal persmededelingen gezegd.

Zo'n groen uniform gaat dus nogal hard opvallen. Ook voor de boze wolf euh aanvaller. Tenzij dat de bedoeling is? Als een soort van bliksemafleider? Is fluo-oranje oranje dan niet nog beter?

#deverlichtebeschaving

KORT / Sidonieke

Gisteren zat ik op een trein.

Achter mij zaten twee nonnen. Dat weet ik, want ik heb naar achteren gekeken en daar zaten duidelijk twee nonnen.

De ene heette Sidonieke. Dat weet ik, want ik heb de andere dat horen zeggen.

Ze hadden het over heel wat. Over patekes en pladijs. Over de mik en de McDonalds. Over het varkenskot en vuil botten. En over die vreemdelingen. Want aan de ene kant hadden ze daar compassie mee, maar aan de andere kant ook niet. Want tenslotte hadden zij ook den oorlog meegemaakt ('weet ge nog Sidonieke?') en daar waren ze toch ook op hun eigen doorgeraakt? Af en toe eens goed afzien kan geen kwaad, daar wordt ne mens toch sterk van? Allez ja.


#deverlichtebeschaving

KORT / buxus

Een man. Er zit een man op een stoel. Er zit een man op een stoel voor haar aan de tafel. De tafel staat achter een laaggeschoren buxushaag, de ondergrond Kempisch zand met hier en daar wat onkruid. Tegenwoordig heet dat niet meer onkruid, maar veldbloemen. Bijenlokkers. Vruchtbaarheidssyndroom.

Er zit een man op een stoel voor haar aan een tafel en boven hem hangt er geen wolkje aan de lucht. De klank is felblauw, het zingt als een hooggestemde zigeunerviool in de aanzet tot een allesuiteenrijtend ritme waar zelfs een negentigjarige het niet zal kunnen laten de reumatische benen over de haag te gooien.

Er zit een man op een stoel voor haar aan een tafel, maar ze kan zijn ogen niet zien. Die zitten verscholen achter een Phil Spector-achtige te grote zonnebril met halfdoorschijnende zwartgroene glazen en ze weet niet of hij nu blind is of een niet zo stiekeme gluurder.

De man zit op een stoel en hij kijkt naar haar. Of niet. Zijn beide handen liggen bewegingloos voor hem op de tafel en verder ligt er niets. Zijn vingers uitgespreid, vijf aan elke hand, de nagels zachtroze van halvemaantjesmanicuur voorzien in een badje van rozenwater afgelopen dinsdag. Dat was om te weken.

Er zit een man op een stoel voor haar aan een tafel en de buxushaag trilt van de insecten die met hun intense gezoem alles doen opstijgen, ja zelfs het hoofd van de man.

De man zit aan de tafel, zijn vingers gespreid en zijn schedelpan schuift langzaam open op het ritme van de buxushaag. Uit zijn hoofd komt een grote rode container die met veel gesteun en gepiep en metalen gekraak naar buiten komt kantelen, op de zijwand staan de letters N, W en Y. Geen mens die weet waar die voor staan.

Uit het hoofd van de man komt een reusachtige container uit China, maar deze keer zonder linnen, want de vlasoogst was geen succes afgelopen zomer, ondanks de nieuwsberichten die ons van het tegendeel moesten overtuigen.

Er zit een man op een stoel voor haar. De bovenste helft van zijn hoofd ligt als een afgeklopt eierdopje op de tafel, naast hem een rode container en dan lost de buxushaag zich achter hem langzaam van de zanderige grond en stijgt ten hemel op het ritme van op hol geslagen violen.

KORT / examens in de containerklas

Gisteren en vandaag hadden we examen in de klas. Officieel heet dat ‘evaluatie’, zoals de containerklas officieel ‘mobiele unit’ of nog beter ‘paviljoenklas’ heet, maar soit. Examens dus. In de containerklas.

Gisteren hadden we schriftelijk. Lezen, luisteren en schrijven. De stress hangt als een dikke laag boven de tafels te zweven als ik binnen stap, waardoor ik alweer zin krijg om rechtsomkeert te maken, want ik weet dat het voor niemand leuk gaat worden. Het is ook helemaal niet leuk om verplicht iets in je kop te rammen tegen een tempo waar je niet zelf voor gekozen hebt. Al helemaal niet als je hoogzwanger bent, en zo zijn er zeven.

Luisteren gaat voor iedereen nog behoorlijk vlot, maar bij het onderdeel lezen zijn de instructies ietwat onduidelijk, waardoor er paniek bij sommigen ontstaat en voor ik het weet, is iedereen ervan overtuigd dat ze geen enkel woord begrijpen, dat ze het nooit gaan kunnen en dat ze niet zullen slagen. Ik probeer de boel nog wat te redden, maar ben uiteindelijk verplicht om even heel streng te zijn, zodat iedereen kalmeert, want ik zie een train wreck van jewelste ontstaan en dat komt niet goed. Het resultaat is dat iedereen met een punthoofd helemaal uitgeput alles komt afgeven tegen het einde van de les en ik kan aan de gezichten zien dat ze er niet goed van gaan kunnen slapen. Het was nochtans niet zo heel moeilijk en de resultaten blijken lang niet slecht.

Vandaag hadden we mondeling. Spreken dus. Ik heb een nepgouden horloge gekregen, een canvas met twee kaarsen op geschilderd waarin je met batterijen ook nog led-lichtjes op kan branden zodat het lijkt alsof je een canvas aan de muur hebt hangen die wel brandt maar niet in brand vliegt. Verder vertelde iemand me dat zowat iedereen in de familie gestorven is, een ander dat haar hart pijn doet en ook kreeg ik een foto onder de neus geduwd van een bebloede foetus, een onlangs gebeurde miskraam.

Ik stelde vragen zoals ‘wat heb je gisteren gedaan?’, ik speelde huisbaas en zij moesten me bellen over een advertentie waar niet genoeg informatie in stond en ook vroeg ik ze waar ik de spiegel moest hangen, de tandenborstel moest leggen en de handdoeken. Ik heb ze ook gevraagd of ze afgelopen nacht goed geslapen hadden, en ze antwoordden meestal van niet. Dat ging dan gepaard met een glimlachje, want we zien elkaar allemaal heel graag en we vinden allemaal deze periode niet fijn.

Examens, dat moesten ze echt keihard afschaffen.
#deverlichtebeschaving

KORT / den Tweeden Kouden Oorlog

2017 is het jaar van het begin van den Tweeden Kouden Oorlog.

Alle Russische mannen en vrouwen die je tegenkomt? Beter mee oppassen. Het kunnen spionnen zijn. Dat zie je aan hun ogen, want daar houden ze je mee in de gaten. Vermijd dus best elke Rus die naar je kijkt, want wie weet wat voor vodden daarvan gaan komen.

Ook Chinezen zijn niet te vertrouwen, mannen en vrouwen zonder onderscheid. Geen idee wanneer er zo een opeens kungfu gaat beginnen doen. Opletten geblazen dus, het kan u overal overkomen, en ja ook in de supermarkt bij de visafdeling tussen de pladijzen, daar staan ze immers voor bekend.

En dan alle butlers, genaamd James. Ga ze uit de weg, antwoord ze niet als ze u komen vragen of u al geserveerd werd. Ze heten immers allemaal Pond. James Pond. En we weten allemaal wat dàt betekent!

En zeer belangrijk, zeg nooit of nooit 'Noord-Korea'. Nooit. Ook niet tijdens het ontbijt. Niet in de file en al zeker niet als u de hoek omslaat. Want dan is het gedaan met u. Finaal. Serieus.