KORT / zonder een camera

 

Coronawandelen zonder een camera.

 

Dat is als wandelen zonder ogen waardoor uw gedachten wanordelijk op en neer fladderen gelijk een witte vlinder gedragen door de wind en de geur van rot in hout en bladeren en slijk langs de kale rivierbedding nu het water weer terug naar de zee stroomt en ge voelt de koude langs uw ruwe handen schuren waar droge plekjes u vertellen dat ge eens wat minder uw handen moet schrobben met zeep want zolang ge braaf thuiszit en geen contacten hebt hoeft ge niet telkens als een bezetene dat virus van u af te weken en ge vraagt u af hoe het nu zou zijn om in de stad van die grellige burgemeester op zijn vies verdiepje te wonen in plaats van hier tussen de koeien en de spruiten die ge ook vies vindt maar toch wel eens in de hoevewinkel zou willen kopen voor iemand anders dan want die zien er zo echt gezond uit en recht van het veld en dat zou niet waar zijn vanaf uw halfbeschimmeld appartement in Borgerhout waar ge nu toch al anderhalf jaar niet meer woont en hoe zou het nu met de buren daar zijn?

 

 

KORT / met een camera

 

Coronawandelen met een camera.

 

Dat is nauwelijks zien waar ge uw voeten zet en struikelen over uitschietende knokige boomwortels omdat ge daarboven een plastieken zakje hebt zien hangen dat lijkt op een reuzegrote witte vlinder en eigenlijk wilt ge dat helemaal niet fotograferen maar filmen hoe dat danst in de wind met de opkomende zon op de achtergrond want dat steekt goed af, dat wit tegen dat oranjerood en dan het zwart van de takken in tegenlicht maar ge kunt niet filmen want ge kunt alleen maar foto’s trekken met dat apparaat dus dan wordt het toch maar een foto waarbij ge probeert om die dansende beweging toch op een of andere manier vast te leggen in een beeld, maar het enige dat ge hebt vastgelegd is uw voet want die steekt nu achter een wortel en ge duikt bijna een zijarm van de Nete in zo, maar hoe schoon is dat allemaal niet zeg ’s morgensvroeg om kwart over 8 en straks dampende koffie.