VERTALING / Links populisme en de politiek van het feminisme

Populisme is niet enkel onverenigbaar met feminisme – het slaagt er zelfs in de patriarchie nog te versterken. We moeten ervoor zorgen dat linkse politiek op een andere manier wordt gevoerd.

Momenteel woeden er twee hevige debatten onder activisten binnen Europees links, namelijk enerzijds over de strategie van het linkse populisme en anderzijds over de nood om de politiek te feminiseren. Er wordt echter weinig gezegd over het verband tussen de twee. Hoe zou een feministische lezing over links populisme eruitzien? Hoe past het linkse populisme binnen de doelstellingen van een feministische politiek?

Wij zijn ervan overtuigd dat populisme niet enkel onverenigbaar is met feminisme; het versterkt de patriarchie zelfs. We worden geconfronteerd met een keuze tussen strategieën die in essentie onverenigbaar zijn, en willen we ... lees verder hier

Laura Roth Laura Roth werkt als professor aan de Pompeu Fabra Universiteit. Ze legt zich toe op de verbanden tussen democratie en justitie. Momenteel bestudeert ze de politieke structuur van de 15M-beweging en haar relatie tot de nieuwe vormen van democratische participatie. Ze coördineert het Participatiecommité van het gemeentelijk platform Barcelona en Comú.

Kate Shea Baird
Kate Shea Baird woont in Barcelona waar ze werkt bij internationale rechtspraak voor lokale besturen. Ze schreef over Catalaanse en Spaanse politiek in Novara Media, Red Pepper, Open Democracy, Indy Voices, Planeta Futuro, Sentit Critic and Media.cat. Kate maakt deel uit van het gemeentelijke platform Barcelona en Comú sinds juni 2014.

Het artikel Left-wing populism and the feminization of politics van 13 januari 2017 verscheen in ROAR Magazine en heb ik vertaald voor DeWereldMorgen.be

INTERVIEW / Burgers doen zelf aan politiek

Thomas Goorden (38, medeoprichter van LEF) stapt in 2018 in Antwerpen naar de komende verkiezingen met de Burgerlijst. Hij heeft het over begrippen zoals Burgerraad, conflictvrij, participatie en uitklapdemocratie. Tijd voor een kritisch gesprek van burger tot burger aan de keukentafel bij een flinke pot thee. Wat is nu eigenlijk de bedoeling?

Bij het woord uitklapdemocratie denk ik spontaan ‘wat fijn, kamperen, avontuur en uitklaptafeltjes!’, maar ook ‘zo’n klaptafeltje, dat breekt makkelijk af’. Is een uitklapdemocratie niet iets heel fragiels?

Het is een term, een methodologie. Het is eigenlijk ook een vertaling van het woord flatpack democracy. Daar bestaat niet echt een Nederlands woord voor.  Flatpack is een heel compacte manier van dingen aan te pakken, een eenvoudige methodologie. Maar dat is nu niet de term die veel gebruikt gaat worden denk ik. Het zijn vooral de termen ‘burgerlijst’ en ‘burgerraad’ die gaan gebruikt worden als duiding van het project hier in Antwerpen, ‘uitklapdemocratie’ is vooral voor de mensen die geïnteresseerd zijn in de theorie erachter. Ik had niet verwacht dat het zou opgevat worden als ‘slap’ ofzo. Dat verbaast me een beetje.

Tja, fragiel, ik denk dat politiek sowieso fragiel is en zeker nieuwe initiatieven. Maar ik vind het geen slechte term, het is een kwetsbaar project, maar hoe zegt Lucebert het ook alweer? “Alles van waarde, is weerloos”? Het is niet per se iets om bang voor te zijn. Eigenlijk, in de eerste fase gaan we vrij letterlijk in de gemeenteraad klapstoeltjes bijzetten, of ze dat nu willen of niet, je kan daar gewoon niet iets gaan zetten dat permanent is, je hebt daar geen burgerlijk recht op, dus het zal altijd zoiets zijn van ‘ja, we hebben de vergadering wat uitgebreid’ en we gaan kijken wat er gebeurt... verder lezen op dewereldmorgen.be...

VERTALING / De 'oorlog tegen terrorisme' maakt het alleen maar erger

Iers journalist Patrick Cockburn werkt reeds jaren als correspondent in het Midden-Oosten. Hij schreef vier boeken over de oorlog in Irak. Volgens hem reageren de EU-lidstaten na de aanslag in Berlijn opnieuw op de verkeerde manier. De huidige aanpak zal het terrorisme niet verminderen, integendeel. Dit is zijn analyse.

• Patrick Cockburn
• Counterpunch
• DeWereldMorgen Vertaaldesk

Een Yezidi-soldate aan het front tegen IS in Mosoel. De Yezidi zijn een christelijke minderheid in Irak (WikiMedia Commons)

In hun reactie op het bloedbad tijdens de Berlijnse kerstmarkt, waarbij 12 dodelijke slachtoffers vielen, maken de Europese leiders opnieuw dezelfde fout als bij de vorige aanslagen in Parijs en Brussel.

Men concentreert zich opnieuw heel overdreven op het falen van de eigen veiligheidsdiensten, die er niet in slaagden om Anis Amri, de Tunesische kleine crimineel die een grote bedreiging bleek te zijn, te identificeren en te neutraliseren. Er wordt echter veel te weinig gefocust op het beëindigen van de oorlogen in Syrië en Irak, die aan dit soort van gruweldaden ten grondslag liggen.

In de nasleep van de moorddadige aanslagen lijkt het aanwijzen van Anis Amri, die op 23 december 2016 werd doodgeschoten in Milaan, als zichtbare potentiële bedreiging misleidend voor de hand te liggen. De schuld van al wie dat niet zag aankomen, is dan des te frappanter. De werkelijkheid zit echter wel een beetje anders in elkaar. Het aantal mogelijke daders – verdacht nog voor ze iets hebben gedaan – is gewoon te groot om hen allemaal onder politietoezicht te plaatsen.

Geen enkele politicus of beveiligingsfunctionaris wil zijn job kwijt...verder lezen...

Het artikel The War on Terrorism Just Keeps Making It Worse verscheen in Counterpunch op 23 december 2016. Mijn vertaling verscheen op DeWereldMorgen.be onder de titel De 'oorlog tegen terrorisme' maakt het alleen maar erger.