KORTVERHAAL / theezakjes

“Theezakjes mogen mee op de composthoop, maar hoe zit dat dan met het nietje?”

Ogengerol en wenkbrauwen die bijna tot over uw voorhoofd wippen over zoveel moeilijkdoenerij, niet te geloven! Ondertussen loopt de timer af, wat wil zeggen dat er iemand moet gaan kijken of de bonen nog niet aangekookt zijn, maar dat is waarschijnlijk nog niet het geval, aangezien de geur die uit de keuken komt nog altijd aangenaam ruikt.

“Ge kunt daar nu mee zitten lachen, maar het is dus wel zo, toch?”

Soms het gevoel dat er dra kortsluiting gaat volgen, ge kunt niet blijven argumenten opstapelen, een hoofd is maar zo groot als een hoofd kan zijn en het is duidelijk niet gemaakt als tupperware voor eindeloze discussies die nooit en nergens toe leiden en eigenlijk ook gewoon nergens over gaan, tenzij over angsten en geheime verlangens en Freud die daar ongetwijfeld een hele kluif aan zou hebben, moest hij interesse hebben gehad toen hij nog leefde. Maar de kans is groot dat zijn blik enkel was afgedaald dan naar dat pak billen, min of meer onzichtbaar in die te grote broek die dan nog afzakt ook, maar dat is mode nu en wat doet ge daar nu weer aan?

Wist ge dat ge tegenwoordig uw oude kleren, gescheurd of niet, vol vlekken of vlekkeloos, naar H&M kan brengen om in te ruilen tegen een kortingsbon van 15%? Geen idee hoe ge daar achter zijt gekomen eigenlijk, puur toeval waarschijnlijk en ergens op het internet, maar dat is dus echt waar en wel zo gemakkelijk eigenlijk. Kleine zak, grote zak, verknipte restjes van t-shirts, vergeelde kussenslopen en tafelkleren die geen mens nog wil en al zeker niet gratis, ze pakken alles aan, alleen geen schoenen maar dat zijn dan ook geen kleren. Ge wilt niet weten wat ze ermee doen, maar dat wilt ge ook niet weten van die groene klerencontainers langs de kant van de baan tussen Lint en Rumst, naar het schijnt is dat extreemrechts die daar mee bezig zijn, dus veel goesting om daar aan te geven, hebt ge dan ook weer niet. Het alternatief is ritueel verbranden in het veld achter de garage, maar dan komen gegarandeerd de buren aanhollen of de helikopter uit Mechelen en dat wilt ge dan ook weer niet. H&M dus. Om dan daarna iets nieuws te kopen, en liefst niet te goedkoop, want dan gaat er meer af van de prijs. Of dat lijkt toch zo. Het voelt toch zo. Een win-win dus, ja. Die kindjes uit Bangladesh blijven dan wel dagen in uw hoofd spoken, dat dan weer wel. Het zou tof zijn als op een dag al die miserie van de baan is en wij gewoon spullen kunnen kopen zonder er daarna voor langs de therapeut te hoeven gaan. Zodat ge echt iets hebt aan die kortingsbonnen. En beter voor die kindjes ook.

“Maar hoe zit dat dan met die theezakjes? Ik ga wel niet van elk theezakje dat nietje gaan zitten lospeuteren, dat ziet ge van hier. Dat is toch gewoon metaal, dat roest toch gewoon totdat het in pulver uiteenvalt? Wat extra ijzer in de bodem kan toch geen kwaad? Sommigen pakken daar speciaal pillen voor?”

Ja, trek er dan uw plan mee, dan maar ijzer in de grond en daarna in uw bloed en verschiet dan niet als ge wat roodbruin kakt van de spinaziepuree met chipolata’s. Ik heb wel wat anders te doen dan mij in zo’n dingen druk te maken, heb ik gelijk of heb ik gelijk?

BLOG / de halfdonker blues

Eigenlijk slaagt heel dat winteruur echt nergens op. Ge wordt verplicht om tot een kot in de dag in uw bed te blijven liggen of ge wordt depressief van al dat gestommel in de donkerte om u klaar te maken om naar buiten te gaan zonder het gevoel te hebben dat ge in het holst van de nacht door de straten gaat dwalen gelijk een zonderling die geen besef van tijd meer heeft of wanneer hij voor het laatst nog eens naar de blauwe lucht heeft opgekeken. Ik wil zo geen zonderling zijn, en ook geen worden.

Ge blijft dus zo lang mogelijk bed liggen, ook al zijt ge al lang klaarwakker, en ge gaat uzelf dan wijsmaken dat ge slecht slaapt, wat helemaal niet waar is, want zeven à acht uur slaap per nacht is meer dan genoeg. Ook in december in het noordwesten van Europa. Wij zijn geen Finnen he zeg.

En als het dan eindelijk een zogenaamd fatsoenlijk uur is om naar buiten te gaan, is de dag dus al bijna voorbij en moet ge u keihard afjagen om alles gedaan te krijgen wat er op het programma staat en daarbij moet ge dan ook nog eens volop genieten van de frisse buitenlucht, die twee strepen zon en het feit dat ge geen pillicht nodig hebt om van de gang tot de buitendeur te geraken zonder uw voet te stoten tegen al de fietsen die in uw weg geparkeerd staan. Ge moet daar dan vrolijk van worden. Een beetje dronken zelfs, want al die vitamine D zet uw hersenen een beetje aan de kook. Dat voelt ge pas als ge dan ergens tegen valavond – die valt vooraleer ge er goed en wel erg in hebt, gewoon keihard op uw kop—binnenstapt en de hitte die u daar tegemoetkomt doet uw hersenen smelten die dan in dikke lavastroompjes uit uw oren lijken te komen glijden. Bepaald helder denken gaat ge daar niet van doen. En het is al zo donker.

Het is half vier gepasseerd in de namiddag en ik wil eigenlijk nog wel eens naar buiten gaan om wat te gaan snuisteren in winkeltjes, maar de stad draait binnen dit en een klein halfuur in een inferno-achtige brij waarin ik mijn weg niet kan vinden en alles dubbel begin te zien. Nog zo’n bijwerking van dat onnozele winteruur: mensen met monovision zien geen knijt meer uit hun ogen en bewegen zich voort als een bende mollen op de tast. We leven niet meer in de middeleeuwen, toch? Alsof er geen mensen zijn die pas in de namiddag beginnen te werken, of ’s avonds, of ’s nachts. Die hebben geen licht nodig of hoe zit dat dan? Volgens mij steken wij nog veel meer de lichten aan als het winteruur in voege is dan wanneer we gewoon onze frak vegen aan heel dat winteruur en meedrijven met hoe de wind waait, of het licht valt. Alles op halve kracht draaien en de mensen hun winterslaap een beetje laten gunnen, zou ook niet slecht zijn. De wintermaanden lijken mij precies het uitgelezen moment om die 30-urenweek op te starten en uit te testen, maar dat zal dan aan mij liggen, vooral niet serieus nemen al wat ik zeg en hardop denk, ik draag dan ook geen duur donkerblauw maatpak met plastron en plak geen gel in mijn haar. Neusharen trek ik wel op tijd en stond uit, maar dat willen we dan weer niet geweten hebben, veronderstel ik?

BLOG / Wat als de wereld een roman was?

You can’t destroy what doesn’t exist (Here am I / Jonathan Safran Foer)

Je beeldt je soms in dat je een personage bent en ronddwaalt in een boek of film in plaats van langs de Nete of de Turnhoutsebaan in Borgerhout. Dat iemand leest wat je op dat moment ziet en denkt en hoe de wind of het lawaai van het verkeer je gedachten stuurt en wat je precies met je linkerhand doet terwijl je je hoofd onbewust naar rechts kantelt alsof je zo beter horen kan wat ze bij de buren doen, als je plots aan hen denkt en aan je ontmoeting vanochtend rond kwart over acht aan de voordeur.

De wereld lijkt zo iets minder angstaanjagend of toch op zijn minst onderhevig aan hoe je er tegenover staat, in plaats van andersom.

Je lief kan dan perfect je gedachten lezen en er feilloos op inspelen, als je daar nood aan hebt. Hij komt dan terug van de groentewinkel, niet enkel met een flinke dosis wintergroenten en een cola voor hem, gewoon, omdat hij daar zin in heeft, maar ook met een lekker drankje voor jou.

Uiteraard. In jouw scenario zijn zulke dingen evident. Net zoals naar je hand zoeken tijdens een wandeling. Zijn vingers in de jouwe strengelen en dan kijken in elkaars ogen en je even veilig voelen. De camera zoemt dan uit en neemt een lang shot waarin jullie abnormaal kleiner worden, samen met de veertien vliegtuigen waarvan enkel witte lijnen in de lucht zichtbaar zijn. Ze gaan naar Amerika, denkt je lief. De lijnen zijn roze opgelicht door de ondergaande zon en je denkt, als dit in een film zou zijn, wat een knap beeld zou dat geven.

Je wilde dat je een personage was in een roman, dan kon je pijn lijden zonder er van af te zien.

And if it were lined up straight, you could look at yourself not being there (Here am I / Jonathan Safran Foer)

SHORT STORY / exit seamstress

A mean, mean girl she was and if it hadn’t been for her magnificent work as a seamstress she would have been shunned by all.

Although no beauty she had a way of treating the people around her like she was one indeed and she did it in such a convincing arrogant manner it was simply astonishing. How she forced that thread through the needle’s eye and the needle into the cloth was yet another reason for us to fear her even more for it was utterly merciless to the extent of cruel.

Rumors went around about how she had made her entrance into the workshop a couple of years ago, right after the War. No references, no papers, only her sharp tongue, her piercing eyes and those fingers that could turn a damp dirty kitchen towel into the Queen’s most favorite embroidered veil.

Vera was her name, nothing more, nothing less. “The Truth”, she told me one day, “That’s what it means”. I couldn’t care less what it meant, I would never give any of my yet-to-be-conceived babies that name if only I could help it.

A few weeks ago her queendom came to an abrupt and totally unexpected end. She got fired on the spot by a furious manager after she had been caught stealing money out of the cash register in front of the shop in full daylight, with some customers around even. They had requested her to take off her uniform and to leave everything on the table. The manager even held the door open for her as if to make sure she would be walking through it never to return.

It took a full minute after her exit.

 I looked around me and saw nothing but mean flickering eyes, heard nothing but vile chuckled comments increasing in volume as the clock was ticking away.

I felt a bit embarrassed to say the least, but I also couldn’t help hoping they’d let me finish off the fabric Vera had started working on the previous day.