wat zoek je?

Posts tonen met het label stukjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label stukjes. Alle posts tonen

woensdag 2 september 2020

POËZIE / in stukjes

 

🎈 gedicht in stukjes / deel 1 🎈

ik zou wel eens graag op TV
een heel jaar lang elke dag
een dag uit het leven zien
nee niet van een BV
niet van een sportmens met miljoenen
geen CEO, geen bankier vanuit zijn villa
geen politieker (god beware)
maar een dag uit het leven
van iemand gelijk als wij

de overbuurman die elke ochtend vroeg
in zijn vrachtwagen klimt en ergens naartoe rijdt
de kassierster achter de kassa van de doe-het-zelf-zaak
de baas van het café waar ze 's middags
hun boterhammen komen opeten
hey Pol kapt ze nog eens vol!

de postbode die eerst pakjes vol met stro gaat sorteren
om zich dan in het verkeer te smijten om ze mij te bezorgen
de man achter zijn stuur met zijn ogen op halfzeven
op weg naar 't fabriek waar ze sondes fabriceren
voor uw mazouttank zodat de leverancier niet hoeft
in ’t oog te houden of de tank niet overloopt
in uw kelder zodat die dan moet leeggepompt
worden door de pompiers

ode aan de werkers die de wereld doen draaien
voor het zout op hun patatten en de factuur van de huur

de vrouw die voeten masseert en krabt aan laagjes eelt
op uw zool en op uw ziel en dan van laagjes lak voorziet
de inpakster van chocolade koekjes, die van bananen
de man van de Pidpa die putdeksels
langs Donnerwetter Autobahnen
met metalen staven staat los te draaien
om te kijken waarom er uit uw kraan geen water loopt
bij temperaturen van 36 graden

ode aan de werkers die de wereld doen draaien
voor het zout op hun patatten en de factuur van de huur

zondag 8 januari 2017

POËZIE / hartebrokjes

iedereen wordt geboren
met een peperkoekenhart
zacht en zoet in het begin
gemakkelijk om stukjes af te breken
want je hebt nog geen tanden
om van je af te bijten

naarmate je schoenmaat groeit
en je blik op de wereld ook
krijgt dat hart wat te verduren

brokjes verdwijnen in grote sloten koffie
of in slijkplassen, achteloos uit de jaszak gevallen
vol woede tegen een deur gesmeten, omdat die sloot
zonder toestemming of overleg of een simpele sorry

stukjes breken af, omdat ze zo broos zijn geworden
dat een achteloos woord genoeg is om de pulverhoop
nog wat hoger te maken, oudbakken na teveel
azijnlucht en grauwe kilte en nood

het zachte wordt langzaam harder, uit zelfbehoud
je kan niks meer afbreken als er niks meer af te breken valt
totdat wat er nog overblijft van de peperkoek
couque de Dinant is geworden
en daarvoor heb je een beitel nodig
wil je nog een brokje proeven

er nog iets mee kunnen voelen
is niet onmogelijk
maar het valt hard