poëzie / verwildering

gerookte frankfurter

worstjes uit een glazen 

bokaal met de zon

op ondergang en merels

hiphoppend in het ritme

van hoe de wind waait

verwilderen van 

de goeie soort

POËZIE / wijven

gij vrouwke

´t is allemaal uw schuld

die opkomst van het fascisme

gij wilt geen oorlog

gij wilt geen geweld 

en gij wilt uw stem

doen klinken

in plaats van te zwijgen

uw plichten te vervullen

en uw rechten te accepteren 

zonder ze te doen gelden

godverdomme, wijven

moeten niet zo veel

complimenten maken

en anders terug de keuken in

#deverlichtebeschaving

POËZIE / troon

ge kunt u onmiddellijk 

aangevallen voelen

of ge kunt eens gaan zitten 

en luisteren; maar dan écht

want niet alles maar veel 

begint met luisteren; toch?

ook als ge u in uw gat 

gebeten voelt, daar op 

uw hoge veilige troon

#deverlichtebeschaving

KORT / bellen bij Zuhal

De kat is verontwaardigd. 

Ze krijgt haar eten niet op tijd, het is meestal van den aldi en gestreeld worden on demand is er ook al niet meer bij. 

Dat komt omdat haar baasje leerkracht is. En iedereen weet dat leerkrachten ondanks al hun verlof nog nauwelijks aan iets anders toekomen dan werken want als er niet genoeg leerkrachten zijn, dan zijn er te veel uren. 

Geld voor die extra uren krijgen ze niet, extra stress door het rondrijden naar verschillende lesplaatsen dan weer wel. 

Of meer leerlingen en cursisten in eenzelfde groep. Gewoon wat meer stoelen en tafels in 1 lokaal proppen en hoppakee. Lief zijn tegen die leerlingen is er daardoor niet meer bij. Ha nee. We gaan geen woke woezies kweken hé. 

Discipline en als het moet met de bordveger meppen. Daar is wel tijd voor. Dat is zelfs ingecalculeerd. Zoveel uren discipline per week. Hop hop hop. Zelfs de ouders zijn daar weer terug voorstaander van, dan komen ze overal in de sociale media zelf zeggen. Of roepen. Of tieren. Kinderen moeten van de zweep krijgen, letterlijk en figuurlijk klappen krijgen om ze in het gareel te houden want al dat lachen en geestdriftig zijn en enthousiast dingen uitproberen, dat gaan we voortaan laten. We hebben straks trouw kanonnenvlees nodig, geen kritische denkers. 

 Kleuters moeten de Nijl weten liggen op een kaart. Dat ze beter dan hun ouders met een smartphone kunnen omgaan en die Nijl ongetwijfeld zelf kunnen prikken op Google maps, daar gaan we het niet over hebben. Zwijgt, zeg ik!

De kat mag dus dag met het klauwtje zeggen tegen wat liefde en een zorgeloos leventje, het baasje heeft geen tijd. Die moet leerlingen gaan geselen.

Uit verontwaardiging heeft de kat dan maar even zelf bij de minister van onderwijs aangebeld. De minister van pissen tegen bloembakken en oorlog doet dat ook. Het zal dus wel niet zo´n vaart lopen met al dat storen tijdens de werkuren.

Zuhal deed zelf niet open, maar heeft haar kat gestuurd. Na wat geblaas heen en weer zijn ze mekaar al krijsend in de haren gevlogen en dan in de gordijnen in Zuhal haar living. Mayhem galore.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: er bleek een gigantisch bord verse zalm in Zuhal haar koelkast te staan en ook nog een schotel halve gebraden kip. 

De botjes en losse vellen liggen nog over de keukenvloer uitgesmeerd, maar aan goedkoop poetspersoneel bij de minister geen gebrek. Dat dan weer niet.

Of ze dat ooit nog gaat vergeten, zullen we maar niet vragen. Dat antwoord weten we al. Maar wat kan ons dat schelen?

POËZIE / Abbondanza

bij het vallen van de avond

bij het prachtige zachte licht

van een Italiaanse zonsondergang

de heuvel oplopen langsheen 

de vele winkeltjes van 

de Via dell’Abbondanza

heel gemakkelijk om de kazen te ruiken

heerlijke rode wijn langzaam 

door je keel voelen glijden

als dikke gloeiende lava

kruiden en alle andere aroma´s reizen

op de stralen van de hete avondzon

samen met het gelach van kinderen

het geroep van vaders die willen blijven

enn moeders die naar huis willen gaan

het geratel van karrewielen op de 

enorme straatstenen en gehinnik 

van een opgewonden paard 

het liefdeslied van een merel 

om dan bovenop de heuvel plots

de geraamtes van de huizen te zien

zwartgeblakerd in het tegenlicht

een golf doodseskaders en alles

wordt met de grond gelijk gemaakt

Gaza´s puin in plaats 

het stof van Pompeï 

de echo´s klinken ook luid

maar de Vesuvius 

hongert haar volk niet uit

Zomer in de stad / column BorgerBlad

Ergens halverwege december vorig jaar heb ik me, na Grieks en Deens, op het Arabisch gestort met een app. Zonder enige specifieke reden buiten dan tegemoetkomen aan een soort van opstandig gemompel in mijn achterhoofd van als men probeert van een volk af te geraken, dan zal ik weleens hun taal gaan leren.

Elke dag een kwartier tot een halfuurtje. Ik heb geen abonnement, ik verdraag alle advertenties met de gelatenheid van een kat op een vensterbank vol sanseveria´s en ondertussen kan ik toch al een paar woorden herkennen in conversaties tussen mensen en als dat goed uitkomt er een dajaaj tussensmijten wat ´kip´ betekent. Denk ik toch.

Een andere taal leren met een heel ander alfabet is écht moeilijk, weet ik nu als ervaringsdeskundige.

Ondertussen ben ik bij het thema ´reizen´ beland en leer ik te vragen of de bus nog lang weg blijft en of we al een ticket hebben en of Reem, Ali, Judy en Bob ook mee zullen gaan. En dat we graag zwemmen en waar ze lekker sap hebben en dat je dat best niet warm drinkt. Toch niet in de zomer.

Zomer is van vakantie dromen. Van op reis gaan.

Zomer is lekker eten ruiken dat je niet zelf hoeft klaar te maken. Het gekletter van potten en pannen horen door ramen van keukens die niet de jouwe zijn.

Het is je eigen voetstappen laten weerklinken op straatstenen en op pleinen terwijl de zon de hele dag op je hoofd neer beukt en die dan bij zonsondergang gelijk een diva het nachtleven inluidt en de straatlichtjes aansteekt om te zinderen in de hete stadslucht.

Het is ronddwalen tot een kot in de nacht en kinderen horen binnenroepen door mama´s, katten die etensrestjes uit de vuilbakken trekken, groepjes mensen op terrassen die luid lachen en muzikanten die liedjes voor je zingen.

Het is soms ook onweer en bliksem en glibberig natte straatstenen. En de geur van warm na de regen.

Het is oregano strooien op gegrild vlees en muggen meppen en zand tussen je tenen en sandalen en samen dronken worden maar niet per se van de drank.

Het is hello mister zeggen tegen de nachtwinkeluitbater en een hello miss terugkrijgen en een where have you been all this time? En dan een ijsje uit de vriezer kiezen.

Het is langs de langste winkelstraat kuieren slalommend tussen de drommen mensen die ook kuieren. Auto´s en bromfietsen die luid toeteren en olijven in plastiek zakjes. Koffiekoeken met pudding en chocolade.

Het is op de stoep voor eender welk huis gaan zitten, daar uren door blijven kletsen en berichtjes sturen naar vrienden en liefdes en zin krijgen om een lantaarnpaal te omhelzen.

Het is een roos kopen of krijgen of geven of een loempia delen. Sigarettenrook. Overal. En citroen en kaneel. Naar basketbal kijken op het plein voor de kerk.

Naar oude winkels zoeken en nieuwe winkels vinden. Op kauwgum stappen. In een halve hamburger met augurk en mosterd trappen en in flauwe moppen.

Tussen bloempotten met bamboe zitten. Op een houten stoel voor je huisdeur of die van de buurman. Vis eten. Frietjes. Kebab. Dajaaj. Baklava. Koffie met kardemom drinken en koffie met een dot slagroom. Pintjes. Nog pintjes. Croque monsieurs en tapa´s. Boterhammen met kaas uit het vuistje en calamares.

Oude bekenden in de verte zien lopen. Zwaaien en te laat ontdekken dat het geen bekenden zijn ook al zwaaien ze breed lachend terug. In alle talen van de wereld iets vertellen en sorry zeggen en de rekening vragen. De liefde verklaren. Een mening verkondigen. Twee kilo aardappelen bestellen. Afscheid nemen.

Sirenes horen. Net op tijd opzij springen. Jezelf afvragen wat er nu weer aan de hand is. Er is altijd wat aan de hand. De hand van de wet en de hand van een kind vol vertrouwen in de hand van een vader. Liefjes. Vrienden. Voorbijgangers.

Voetbalfeest en de koers. Vlaggen. Sjaaltjes. Flipflops. Badsloefen. Petjes en zonnebrillen.

Zomer. Eindelijk.

Heet. Doe nog maar eentje!

Borgerhout is vakantie en thuiskomen tegelijkertijd.

Je geraakt er met de trein, tram, bus, fiets en te voet.

Al wat je kan doen is ervan houden.

POËZIE / zon

Het is de tijd van de zon. Hoera!

Het is de tijd van de zon hoera! die al heel vroeg op uw hoofd komt beuken en dan de hele dag door tot wanneer ze ondergaat en ook dan nog blijft ze knagen aan uw hersenen vanuit het asfalt en het beton waar ze zich de hele dag in heeft kunnen vastbijten.

Het is de tijd van de zon hoera! en de muggen en andere insectenbeten en de zweetplekken onder uw oksels en uw haar dat als een natte deken over uw kop gedrapeerd hangt en doordringend door blijft wegen.

Het is de tijd van de zon hoera! en ´s morgens zo stijf als een stalen plank wakker worden van te lang in de tocht te liggen met uw voeten tegen een icepack geklemd om toch op zijn minst ´s nachts te ontsnappen aan het gevoel van levend gekookt te worden en de slaap te kunnen vatten want de hitte vreet.

Het is de tijd van de zon hoera! en de kleuren oranje en rood en paars op weerkaarten en buienradars en zonnebrillen en verbrande huid en bossen en huizen en land.

Het is de tijd van de zon hoera! die we nodig hebben om vitamines te kweken en kankercellen en blauwe alg in de waters waardoor we daar niet meer in mogen springen.

Het is de tijd van de zon hoera! en de zomer en de hele dag uw luiken dicht en binnenblijven, schuilen.

Het is de tijd van de zon hoera! en hoe die aanvalt en gelukkig gaan we wapens kopen want daarmee houden we de hoofden koel. 

Hoera!

POËZIE / mosselen

bommen gooien is peace zaaien, 

dat deden we vroeger en nu nog altijd

en als we dan toch bezig zijn 

met leiders uit te schakelen

dan kan er nog wel eentje bij

gij en ik zitten aan de tafel

gij knalt uw vuist in mijn talloor 

en alles vliegt in het rond

er hangt nu een spaghettisliert

alle vongole in uw haar en dan 

brult ge van genoeg ermee gij 

en uw mosselen

we gaan hier alleen nog maar 

spaghetti eten en ge loopt weg 

terwijl ge ook roept van genoeg 

en vrede vanaf nu of ik klop erop 

en toen is de tafel door zijn poten gezakt

en ook nog dat ik eens 

moet stoppen 

met alle gesprekken 

de hele tijd te saboteren!

vroeger waren alle presidenten heel dom 

en nu is er eindelijk een hele slimme

dat en een baby 

met een afgezet been

POËZIE / aanvallen

Ik ga u aanvallen.

Ik ben dat beu met u altijd.

Ik ga u aanvallen maar ik heb nog niet helemaal beslist wanneer.

Zou volgende week kunnen zijn. Ik ben er nog niet helemaal uit. Maar het moet er maar eens mee gedaan zijn. Met alles. Gewoon.

Ik ga u aanvallen en het gaat groots worden. Dat kan ik al wel zeggen. 

Dat duurt nu al veel te lang en ik heb er genoeg van. 

Ik ga u aanvallen en iedereen kan maar al best weg gaan nu. Want ik ga aanvallen.

Kijk, ik val aan. Zie mij aanvallen.

Kijk mama, zonder handen! Ik val aan, ziet ge mij??!

Tot u spreekt de president. De grote aanvaller.

En onze regering vindt die geweldig. Echt geweldig! Die wil dat ook gaan doen.

Iedereen eens aanvallen. Vandaag of morgen. Of eender wanneer en wie en waar en waarom.

POËZIE / strookje

bang van babyfood

geven ze drie strookjes

om te trekken

turn back

arrest

attack

maar ze vergeten 

het vierde strookje

het Gazastrookje

en de hele wereld

met alle mensen erin

trok dat vierde strookje

we zullen het niet meer loslaten

tot de Strook weer een land 

met een naam is van de rivier

tot aan de zee waar boten

rustig kunnen aanmeren

POËZIE / wij

ze zijn bang van vragen

ze zijn bang van rijst

ze zijn bang van brood

ze zijn bang van vogels

ze zijn bang van water

ze zijn bang van huizen

ze zijn bang van groenten

ze zijn bang van schoentjes

ze zijn bang van strikjes

bang van haarlint 

ze zijn bang van muren

ze zijn bang van zonlicht

ze zijn bang van scholen

ze zijn bang van dokters

Ze zijn bang van kranten

ze zijn bang van meubels

en bang van spiegels

ze zijn bang van 

een gespalkte arm

bang van ogen

bang van harten

bang van kinderen

bang van hersenen 

bang van geheugen

bang van moraal

bang van zichzelf

ze zijn bang van zichzelf

ze hebben gelijk want

ze zijn angstaanjagend

maar ze zijn met minder

en wij zijn met meer

wij zijn met meer

wij zijn met meer

wij zijn met 

veel veel meer

POËZIE / jonge man

wat kunnen wij doen voor u

mijn lieve jonge man?

met uw briljante brein

met uw ogen vol glimlach

uw ogen die altijd lachen

uw ogen die altijd alles zien

en altijd zeggen van kom ik help u

uw ogen zonder licht vandaag

uw ogen zo vreselijk dof en zonder lach

uw ogen met de donkere zwarte kringen 

diep als het graf van uw geliefden

uw ogen die niet meer spreken vandaag

uw ogen die crashen en gecrasht zijn 

en huilen zonder stoppen huilen

wat kunnen wij doen voor u?

omhelzen we u? 

houden we u vast

vast vast in onze armen?

wat kunnen wij doen voor u?

lief zijn voor u? lief zijn met alles 

wat er in ons schuilt aan liefde?

lief zijn?

of samen naar uw land stappen 

en de fascistische gekken daar tegenhouden als het moet

by any means necessary 

met de blote vuist?

POËZIE / dans

een dans 

voor het land 

dat geen naam 

mag hebben

en het pad was lang

en het asfalt heet

en ze waren ver weg

van het land 

dat geen naam 

mag hebben

donkergroen 

haar fluwelen jurk

witte afgetrapte sloefjes

stapten op maat 

van percussie 

strak als zand 

van de woestijn 

van het land 

dat geen naam 

mag hebben

felrood zijn hemd

zwart de pels 

van zijn hond

strak de spieren 

van zijn benen

want de weg

was lang 

goeiemorgen salaam

salaam goeiemorgen

salaam goeiemorgen salaam

ver weg van het land

dat geen naam mag hebben

ochtenddans

ritueel van verzet

dans van fazant

gans en vlierbloesem 

 

overal lente

overal verzet

voor het land 

dat geen naam 

mag hebben

salaam

goeiemorgen

salaam

POËZIE / zeewater

het kind stond aan de rand

van het strand te kijken

naar de enorme zee

schopte schoenen en sokken uit

begon te rennen over

de onmetelijke gekartelde

schelpenvlakte, blote voeten

over het zand met rimpels

voor elk doorleefde jaar één 

het kind, bezeten van dorst

verlangend naar nieuw en koel en veel

dronk een handsvolle teug

van het brakke zilte zeewater

want waarom zo veel water

als je er niet van drinken kan?

het dronk van het water

van de schubben van de vissen

van dansende korrels zand

van grijze garnalen en Venus haar schelp

van trappelende benen en nagellakte tenen

van zonnefactor 50 en windkracht 10

van dieselmotoren

van vrachtschepen

van bootjes vol mensen

met al hun verhalen

en al hun wanhoop

van hun dromen

en van de mijnen 

het kind dronk en verslikte zich

kokhalste de vuiligheid weer uit

het had de smaak 

voor altijd te pakken

daar was geen ontkomen aan

POËZIE / In memoriam Tonny Van Montfoort

 

 

Snap! Het leven is een feest,

ge probeerde uw eigen te zijn

en dat is een kunst op zich.

 

Snap! Het leven is een feest,

ge probeerde om ´s morgens

niet op straat geshot te worden

zonder dak boven uw kop

is het nogal moeilijk om

de ochtend te begroeten.

 

Snap! Het leven is een feest,

er hoeft geen wooncrisis te zijn

en waardig sterven, dat was uw

laatste kunstje: aan het gaan zijn

met de vlam nog altijd in de pan.

 

Snap! Het leven is een feest

en uw leven was de soundtrack

bij de film die het leven is, uw orkest

´t Vlot en de Spuitenpatrouille en

Het Straatsyndicaat, de Stadswaag

En Amsterdam en uw punktijd,

Snap is the new punk.

 

Snap! Het leven is een feest,

ge wordt niet zomaar een cliché

op 3 en 1 en 2, compleet met hepatitis C,

daar zijn hersenen voor nodig

die hun kabels gelijk een valwind

in alle richtingen sturen op pad,

op patrouille, naar de parking

en op de vloer, met de vakbond van de junkies,

van garage naar garage,

van zetel naar zetel,

van pand naar pand.

x

 

 

Snap! Het leven is een feest

en voor ge het wist deden we

allemaal met u mee met structuur

en zonder structuur

(die structuur die komt er wel)

tegen de verveling

tegen de eenzaamheid

empowerment van de straat

tegen het lelijke patronaat

honderd keer nee en dan ineens ja.

 

Snap! Het even is een feest,

ge moogt nooit opgeven

ge moet blijven verbinden,

de mensen zin geven om

van hun leven kunst te maken.

 

Snap! Het leven was en is een feest

en wij zijn allemaal kunstenaars

en het is wat dat het is: een komen

en een gaan langs een kronkelende baan.

 

Hij zag de mens in u,

altijd de mens in u.

 

Dag levenskunstenaar,

uw bruggen blijven ons dragen.

POËZIE/ staaldraad

ze is een lichaam 

ze is some body

ze strekt zich uit

als een stormram

op de muur

op het systeem

haar rug schiet

naar alle kanten

haar vinger een priem

boort gaten in armen

en gedachten

gezichten gaan aan flarden

onder een betonnen stem

gedragen door staaldraad

halfverzonken in een grond

van vergiftigd moeras

palen in de bodem geslagen

dichtklappende borstkas

naar adem happen

naar buiten keren

naar boven kijken 

in het oog van de zon

elke sterkte draagt zwakte

ieder zwart gat lost op

POËZIE / verbrand

mensen verbranden

verbrande mensen

hun hoofd hun huid

hun haar hun hart

de geur 

van verbrand haar

is niet te harden

ik kan me zelfs niet voorstellen

hoe verbrande huid dan wel ruikt

geplakt aan verbrande schoenen

jurken, onderlijfjes en sokken

KORT / Mr Jones

Voor BorgerBlad

Een ietwat onopvallend meneertje heeft zijn would be fatsoenlijkheidssnorretje verwisseld voor een nylon bomberjacket en staat wat met kettingzagen te brullen ergens op een podium voor de camera. Ondertussen gaan de deuren in Borgerhout wagenwijd open en worden stof en winterwasem naar buiten geveegd om weg te waaien met de eerste lentezon, zo vers dat ze prikt in elke huidcel. Hopelijk wappert de dode kelderdroesem helemaal tot naar het einde van het universum en de kosmos en de dampkring en het heelal. In eender welke volgorde.

Ik wandel al zigzaggend door de zijstraten van de Turnhoutsebaan richting Centraal Station. Zigzaggend omdat de straten zigzaggen, niet omdat ik dronken ben. Tenzij van de zon.

In mijn hoofd weergalmt nog het scanderen vanop de Vrouwenmars die mij langs mijn oude wandelroute voerde van toen ik hier nog woonde, once upon a time. 

Een beetje verderop duwt loeiharde turbofolk de slogans over gendergelijkheid, free free Palestine en geen racisme geen fascisme uit mijn hoofd. 

Een hele magere man staat met een enorme bos rode tulpen een beetje bizar te stuiptrekdansen voor een nog magerdere vrouw met lang blond haar in een slordige paardenstaart, een lange rok, roze sneakers en een kort sneeuwwit fake pelsen jasje. Ik glimlach naar haar wanneer ik passeer, ze kijkt even verstoord en schenkt me dan een mondvol parelwitte tanden en één gouden terug. I looooove her!, roept de man. Ja ik love her too, denk ik.

Ik passeer Bar Bob en bedenk me dat ik daar vroeger vaak ben binnengeweest, maar dan om pijnstillers te kopen, want dat was toen een apotheek. Op de hoek aan de overkant heb ik daar eens fotoportretten staan maken van toevallige voorbijgangers. Dat was voor mijn project Humans of Borgerhout. Later zag ik dat iemand anders hetzelfde project had, dus toen ben ik maar gestopt. Mensen aanspreken is sowieso niet echt mijn ding. Ik observeer ze liever.

Ik stap binnen bij Bob maar die is er niet. Achter de toog staat een jonge vrouw (misschien heet zij wel Bob) en ik bestel een gembersapje van Moussa, ga zitten en kijk naar buiten naast reclame voor ne Louis wat denk ik bier is, maar dan met een grote rode ster. Ik voel een streepje revolutie. Of revolte.

Het zal wel aan mij liggen of aan de naam van de bar maar plots lijk ik middenin een liedje van Bob Dylan gecatapulteerd, ik bedoel ik zit letterlijk in de tekst van een liedje, alsof ik er een personage in ben en Borgerhout het Greenwich Village van de jaren 1960.

Een ouder koppel dat ik ken van vroeger steekt arm in arm het kruispunt over en uit de andere richting komt een familie met boodschappentassen vol eten straks voor de iftar en daarachter lopen wat jongeren met paarse t-shirts volgespeld met watermeloenbadges en vredestekens en waar ik zit is het zo rustig dat ik mezelf in mijn hoofd kan horen zingen van ´because something is happening here but you don´t know what it is, do you Mr. Jones?´,´ behalve dat ik wél weet wat het is, namelijk dat Borgerhout zoals het leven is: een wirwar maar dan van straten, een labyrint maar dan van woningen, een mengelmoes van mensen, een fontein van gedachten en emoties en gebeurtenissen dat zich op elke hoek en kruispunt, in elke woonkamer en achterkeuken, s´ nachts wanneer de ratten bovenkomen en ´s morgens wanneer de zon weer schijnt, al kletterend laat weerklinken.

En het ene moment lijkt het einde nabij en staan er tanks in onze tuin, en het volgende komt er een man met tulpen in zijn hand zijn liefde verklaren. 

Het leven is het leven is het leven. We weten nooit waar we precies zijn, maar wel waar we vandaan komen. Wij zijn allemaal grenzeloos zoals het leven zelf. We skiën over de toppen van de temperatuurschommelingen met pieken en dalen zo hoog en laag dat we van rode en zwarte pistes kunnen spreken en we moeten er niet eens voor naar Oostenrijk.

Maar wij komen van overal en wij gaan overal naartoe. We hebben het allemaal al meegemaakt en zien passeren. 

En nu zijn wij hier en we weten wat het is, yes we do, mr. Jones. En we staan hier samen. En we blijven praten met elkaar. Altijd bijven praten, mr. Jones. Anders zitten we met miserie. En dat willen we niet. 

POËZIE / Jezus

Jezus knalde zonet door rood licht

van de raprap ging het 

met extra zware voet

op de pedaal alsof niemand 

dat dan ziet / the truth the love the light

links ligt het wegdek open

zweten oranje en roodaangelopen

wegarbeiders hun beste jaren weg

gekromd en gebogen, straks gebocheld

en belogen, maar wat kan Jezus dat schelen?

rechts staat een beige caravan

de buitenkant te verduren door de hete zon ooit witte gordijntjes aan flarden

verbergen de toekomst en die ziet er

nogal vaal uit / the truth the light so bright

alleen Jezus kan het weten maar

die is met de noorderzon vertrokken

hij heeft waarschijnlijk de zon zien zakken

en hij ging dan al maar mee

POËZIE / invullen

hoe uzelf ongedaan draaien

binnenstebuiten duwen

gelijk een sokkenprop

uw contouren leegmaken

en buiten de lijnen invullen

uittekenen en erover schilderen

niet gijzelf maar waar ge niet zijt

uw schaduwen lichter maken

en uw helderheid verdonkeren

uw niets de essentie laten dragen

en de essentie helemaal vervagen

tot ge er niet meer zijt

daar waar ik u weet wonen

en gij toch gewoon voor mij 

staat in al uw compleetheid

(blijf nu staan)

zie ik u dan?