Ze krijgt haar eten niet op tijd, het is meestal van den aldi en gestreeld worden on demand is er ook al niet meer bij.
Dat komt omdat haar baasje leerkracht is. En iedereen weet dat leerkrachten ondanks al hun verlof nog nauwelijks aan iets anders toekomen dan werken want als er niet genoeg leerkrachten zijn, dan zijn er te veel uren.
Geld voor die extra uren krijgen ze niet, extra stress door het rondrijden naar verschillende lesplaatsen dan weer wel.
Of meer leerlingen en cursisten in eenzelfde groep. Gewoon wat meer stoelen en tafels in 1 lokaal proppen en hoppakee. Lief zijn tegen die leerlingen is er daardoor niet meer bij. Ha nee. We gaan geen woke woezies kweken hé.
Discipline en als het moet met de bordveger meppen. Daar is wel tijd voor. Dat is zelfs ingecalculeerd. Zoveel uren discipline per week. Hop hop hop. Zelfs de ouders zijn daar weer terug voorstaander van, dan komen ze overal in de sociale media zelf zeggen. Of roepen. Of tieren. Kinderen moeten van de zweep krijgen, letterlijk en figuurlijk klappen krijgen om ze in het gareel te houden want al dat lachen en geestdriftig zijn en enthousiast dingen uitproberen, dat gaan we voortaan laten. We hebben straks trouw kanonnenvlees nodig, geen kritische denkers.
Kleuters moeten de Nijl weten liggen op een kaart. Dat ze beter dan hun ouders met een smartphone kunnen omgaan en die Nijl ongetwijfeld zelf kunnen prikken op Google maps, daar gaan we het niet over hebben. Zwijgt, zeg ik!
De kat mag dus dag met het klauwtje zeggen tegen wat liefde en een zorgeloos leventje, het baasje heeft geen tijd. Die moet leerlingen gaan geselen.
Uit verontwaardiging heeft de kat dan maar even zelf bij de minister van onderwijs aangebeld. De minister van pissen tegen bloembakken en oorlog doet dat ook. Het zal dus wel niet zo´n vaart lopen met al dat storen tijdens de werkuren.
Zuhal deed zelf niet open, maar heeft haar kat gestuurd. Na wat geblaas heen en weer zijn ze mekaar al krijsend in de haren gevlogen en dan in de gordijnen in Zuhal haar living. Mayhem galore.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken: er bleek een gigantisch bord verse zalm in Zuhal haar koelkast te staan en ook nog een schotel halve gebraden kip.
De botjes en losse vellen liggen nog over de keukenvloer uitgesmeerd, maar aan goedkoop poetspersoneel bij de minister geen gebrek. Dat dan weer niet.
Of ze dat ooit nog gaat vergeten, zullen we maar niet vragen. Dat antwoord weten we al. Maar wat kan ons dat schelen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten