POËZIE/ tijd

het is nu de tijd

van het jaar

dat de zon al wat lager

begint te schijnen

het is om niks fatsoenlijks

van de wereld te kunnen zien

ge ruikt hem wel

ge hoort hem ook

ge kijkt naar beneden

naar uw voeten

die stap voor stap zetten

richting altijd recht vooruit

oppassen geblazen dat ge

niet in de put stapt

niet in een zwart gat trapt

niet compleet onderuit gaat

en heel die omfloerste wereld

overal met u meesleurt

want dat zou

niet zo goed zijn

voor uw verstand

POËZIE/ beestjes

’dans dan’, klinkt het
en stokstijf stil
staat gij, niet
omdat ge niet weet
hoe te dansen maar
de klank spint een web
rond u, helemaal vastgeklonken
zijt ge nu, ge werkt in het circus
en gij zijt de kanonskogel
klaar om af te schieten

vis in een netje
eentje op het podium
en eentje op de grond

au fond is de mens
van de beestjes gemaakt

daar komen dus
de oorlogen van
en ook misdaadromans

POËZIE / kwispedoor

 

3 lesdagen boven

het kruispunt aan de Slachthuislaan

en de Noordersingel met zicht

op de Ring en het Sportpaleis

en ge rochelt al als de mijnwerkers

 

de staatssecretaris

en de minister

houden van traditie 

 

eens migrant

altijd migrant

en blij zijn

met wat ge krijgt

maar geen kwispedoor

POËZIE / mortel

dit is voor de gebrokenen

de verdrietigen

de razenden

dit is voor de brokstukken

het puin

de rotzooi

voor wat achtergelaten

de restjes

het overschot

dit is voor uzelf

en voor haar

en voor hem

voor ons

dit is voor de gedachten

de angst voor

wat verloren kan

dit is voor de onschuld

het kinderlijke

voor de scherven

dit is voor wat kapot is

uit elkaar gerukt

wat pijn doet

dit is voor hoe het was

voor wat gekund had

voor wat misbegrepen

voor de interpretatie

het giswerk

het raderwerk

dit is voor het avondeten

de nachten

de voetstappen in de gang

voor het lezen

en herlezen

voor de lang vergeten glimlach

dit is voor de herinnering

het weten

het laten wegwaaien met de wind

dit is voor de liefde

bakstenen met mortel

afbrokkelende muurtjes 

bouwen altijd opnieuw

geschiedenis

POËZIE / visdraad

moet niet altijd redelijk zijn

niet voorzichtig niet 

met fluwelen handschoentjes

niet op de tippen van de tenen niet

zachtjes niet diplomatiek 

moet roepen soms, brullen

en tieren zonder overleg

op de tafel slaan

kasseien door het vensterraam

Almodovariaans alles naar de vaan 

graag zien kan daar tegen

moet niet kost wat kost

alles vasthaken met ijzeren pinnen

in beton geslagen, moet ook eens

achteruit stappen, vragen van wat wilt gij

nu eigenlijk feitelijk zelf?

zoeken naar het beginpunt

in de tot spaghetti verdraaide 

en verkronkelde visdraad

rond uw redelijke rede

vastgeklampt

geen enkele wetenschapper

kan daar nog iets

van maken

en van daaruit iets 

anders verzinnen

overnieuw beginnen

tot er alleen nog blij is

iedereen veilig, ja 

ook op straat

niks meer verdriet

niks meer verraad

POËZIE / maiskolven

probeert dat dan te kaderen

en te kadreren op een manier

voorbij aan de hoop clichés

geen oude dames met duiven

geen verroeste fiets naast

een houten bankje met

afbladderende verf en

een lantaarnpaal en niet

in zwartwit want dat is

toch altijd zo schoon hé

nee

ge mikt en ge weegt

ge zoekt het juiste licht

ge vraagt u af hoe het geluid

van windgeritsel weer te geven 

zodat ge kunt zien wat ge hoort

het kunt voelen in uw hart 

dat ineens ineenkrimpt

wanneer een maisveld

bij dageraad naar u lonkt

ge luistert naar het verhaal

ge ziet in de rij gele kolven

die uitsteken langs de kant

van een veld vrouwen in India

met felgeknede jukbeenderen

langs de straat hun hand naar 

uw arm reiken om met lichte druk 

u te overtuigen dat ge daar 

uw specerijen moet kopen 

en niet in de supermarkt

ge hebt dat in de film gezien

dus het is waar dames en heren

er liggen hier en daar wat verloren

appelen en peren half aangevreten

door de wormen al en ge denkt

van vergif kan ook schoon zijn

zo bij het ochtendgloren ver van

alles en iedereen en van de rooie 

lampjes 's nachts langs de natte baan

en gij eenzaam maar da's niet per se

altijd dramatisch slecht ook niet

en hoe krijgt ge zoiets nu 

allemaal juist in beeld?

KORT / indirecte rede

Covid is terug. 

De les nt2 start met 14 cursisten. Een uur voor het einde van de les blijven er nog 5 over. Al de rest werd opgebeld door de school van de kinderen met de mededeling dringend nu direct en asap een ziek kind te komen ophalen.

Dag inleiding over de indirecte rede, dag hoor. Alle werkwoorden naar achter en dan gelijk door het raam in vier windrichtingen tegelijk.

Sarah, zijn er grote bergen in de Ardennen?, vraagt een van de vijf. 

Nee niet echt, antwoord ik, maar ze zijn wel mooi. 

Ze is daar nog nooit geweest, zegt ze, en of er ook dieren zijn?

Dus kijken we samen naar een youtube-filmpje van een of andere amateurfotograaf die om 4u 's ochtends met zijn camera graag in een koude kijkhut gaat zitten.

En daar komen de edelherten voorbij, en dan een vos, wat konijnen en een ree of twee, eekhoorns en jawel hoor, ook een everzwijn en dan een koe. Buiten raast de Ring voorbij het Sportpaleis, maar wij, wij zijn in de Ardennen en daar is het heerlijk stil en mistig.

Wat hebben jullie nu gezien?, vraag ik.

We hebben gezien dat het edelhert gras eet en dat de konijnen in het bos springen, dat de ree bang kijkt en dat het everzwijn met zijn neus stofzuigt, dat de vos een muis zoekt en dat de eekhoorns agressief zijn. En we hebben ook gezien dat de koe gewoon een koe is. Alle werkwoorden naar achter.

De koe is gewoon een koe. 

Morgen is er weer een dag.

Wat zegt ze? 

Ze zegt dat er morgen weer een dag is.