POËZIE / propjes

ik hou wel van uw propjes
zakdoek opgevist vanuit
uw diepste jaskelders terwijl
de trein voorbij achterkoterijen raast
en ik denk van ‘slow ik ben daar voor’

er hangt een stuk paard aan mijn hand
een lapje vlees van bij de beenhouwer, opgerold
beter dan taart en gij denkt misschien van 'rare'
maar soms is zout gewoon lekkerder

ik ga nog rap wat kunst doen
terwijl ik op de rand zit te wachten
met mijn schoenen al aan, klaar
om te wereld te veroveren, wacht

vindt ge mij saai als ik over kleren praat
dat ik een hemdjurk wil, met een hoodie eraan
in hoodie-stof, ja een hoodiejurk dus
en dat ik in de winkel drie van hetzelfde koop
gewoon omdat dat goed zit als ik ga betogen
en ik daar ook goed mee sta en geen goesting heb
om nog drie uur verder te gaan zoeken
als ik al heb gevonden wat ik zoek

zon in oktober heeft mijn hersenen
wat gepoft, gelijk kastanjes, zacht en zoet
kom hier mijn lief, dat ik u kus

POËZIE / brian bilston

soms is het internet fantastisch
vooral in bed ergens in
de vroege namiddag begin oktober
wanneer de eerste Grijze Koude
via de kachelpijp naar binnen waait
gekruid met de lucht
van brandend hout

de wereld staat in brand
en wij stonden als twee katten
met de ruggen gekromd
recht tegenover elkaar
pupillen wijdopen
onze ogen gesloten
maar gelukkig bestaan
er nog venndiagrammen

mijn huidskleur had ook
zwart kunnen zijn
en mijn naam Greggi
gelukkig ben ik al een meisje

zou Brian Bilston misschien
een vrouw zijn?

KORT / ogen van de Yezidi

A is 19 jaar oud. Ze draagt een lange grijze kokerjurk met witte bolletjes, een kort blauw jeansvestje, een witte hoofddoek en lijkt vergroeid met de oortjes van haar telefoon. Ze komt uit Syrië. Ze verveelt zich snel, houdt niet van herhalen, ligt vaak met haar hoofd op de tafel omdat ze hoofdpijn heeft. Als we nieuwe dingen leren in de klas, is ze een en al aandacht. Het mag voor haar ook wel wat sneller gaan soms.

Ik durf haar niet te vragen of ze alleen in België is. Aan haar adres te zien, woont ze in een opvangcentrum. Ze spreekt behoorlijk vlot Engels en heeft duidelijk gevoel voor taal. Ze wil later journaliste worden en ook een boek schrijven.  Schrijven doet ze nu al, haar gedachten en soms een gedicht. Ze leest ook veel. Ze houdt van de regen en grijze dagen. Dan kan ze binnen blijven en zich opsluiten in haar eigen wereldje van boeken en woorden en gedichten en gedachten. Ik durf haar niet vragen of ze ook vrolijke dingen denkt. Of romantische.

Ze vindt dat ik geen stress mag hebben. Dat ik recht op rust heb. Dat ik me meer moet ontspannen. Dat ik mooie ogen heb, de ogen van de Yezidi. Dat zijn speciale mensen, zegt ze. En ja, ook als ik boos kijkt, vindt ze mijn ogen mooi.

Ik probeer haar aan het lachen te krijgen met flauwe grapjes. Af en toe trek ik haar tegen me aan en wil haar iets liefs zeggen, het is sterker dan mezelf. Ik zoek tijd om extra oefeningen voor haar te maken, oefeningen met veel mooie teksten. 

Ik zou haar moeder kunnen zijn. Of toch tenminste haar grote zus.

We hebben allemaal veel meer tijd nodig.

POËZIE / koriander

koriander en geen tijd meer
vinden om daar wat mee te doen
vanwege tijden die eisen dat
tijden veranderen, op afspraak
en overal tegelijk, want iedereen
kwaad en ontevreden, nee geen geduld

alles moet nu en hier en wij en vuist
en eigen straat en strijd eerst en
zo weer vergeten, wie steekt dat hier
nu eindelijk eens in gang of fik
het op verdomme!, wij volgen
dan
wel

POËZIE / angst

wijd opengesperde mond
vol gele tanden en een huig
die van kwaadheid wel een knuppel leek

de rest van zijn lichaam, dat viel pas later op
en dan vooral hoe schraal, mager en nietig

hoewel dubbel glas en je dus in se
echt niks horen kon, wisten we
allemaal wat hij stond te tieren

we lazen het in haar ogen
die van verbaasd naar
bleke schaamte en dan
angstig scherven maakten

POËZIE / allergie

vingers op de ruit
wat een affront
tik op de kop en
frot frot frot
woest gezeemvel
van gazettenpapier
piepen op glas

wist mijn bomma veel
dat haar kleinkinders
de godganse dag overal
op glazen schermen
zouden zitten wrijven
met hun vingers
gelijk een allergie

POËZIE / hortensia's

het leven op de camping:
dichtslaande kastdeurtjes
frigo's op wielen
en frigo's op gas

buiten slapen maar dan binnen
zelfs de regen valt niet voor iedereen
hetzelfde; bij sommigen gebeurt dat
premium, bij anderen recht op hun kop

Bretagne is een beetje Brigadoon
tapdansend op keien groot
als meneren zonder das, grijsgrauw
van het eeuwenlange rechtstaan

falaises in de malaise waar
meeuwen miauwen en mevrouwen
grote kanten crêpes rond uw oren kletsen

Asterix en Obelix hobbelen
langs wegeltjes van D nummer zoveel
en als de zon dan eindelijk schijnt
dan brandt ze zalig uw botten broos

hortensia's
ten aanval!