pristien de muren
zonder schabben vol
gedachten die vallen
nog voor ze gehangen zijn
pristien de lagen ruis
op helderheid van zicht
op toekomst die zal
eindigen ooit zoals altijd
pristien de grond waarop
wij treden schoenen vol zand
aan de lopende band, wat we
dragen in onze gedachten als
een grijze muur die nooit wijkt
pristien de flarden vooruitzicht
die ons wijzen op schabben
waar het stof altijd weer naar
terugkeert langs kieren, hoop
het voelt goed
want nieuw
beginnen is
nooit vergeten
plastieken sliertjesgordijn
wapperend in de wind
en ik herinner mij plots
in Bretoense vlaggen
waar het wrak van een boot
half vergaan in zand van modder
tenten en een Oeigoer bezig
onder een golfplaten dak druk
in de weer met een barbecue
en wij halfgaar van de honger
naar meer en anders en beter
en nooit meer en niemand
buiten wij twee die weten
waarnaar wij verlangen maar
tenzij wij levenslang krijgen
voor altijd gevangen
corrigerend badpak
passeerde zonet
mijn door algoritme
geregeerde nieuws
van de dag, gemaakt
door mannen die misschien
best hun visie op de realiteit
eens wat corrigeren, danku
#deverlichtebeschaving
de rommelschuif
dozen ongebruikte lucifers
want dit fornuis houdt niet van vuur
sleutels die ergens op passen
maar niet op het slot in de deur
waar je binnen wil
batterijen plastieken handschoenen veters en kortingsbons voor wanneer
je daar nog eens niet naartoe gaat
een verfrommeld stukje papier
met een nummer half vervaagd
door de kreukels in mijn hoofd
ik zie u plots op de luchthaven
in San Francisco, wij zeggen niks
want wij weten het wel
wij weten dat time goes by
en stormy weathers will come
maar gelukkig valt alles
na jaren ook weer stil daar
in zo'n rommelschuif
