POËZIE / woorden

 

het was gelijk

ze zeggen

most erratic

 

ge kunt daar

over discussiëren

 

woorden

en wat ze

kunnen doen

 

soms hard

voor het hart

soms zacht

 

respect

trots

applaus

gekrenkt

ongeloof

blinde vlek

onwisbaar

bleek

frontaal

 

pijn

 

woorden

dansend op

slappe koorden

 

wat wel gezegd

kan worden

wat soms

misschien beter

gezwegen

 

stom maar

van de mensen

kleine kantjes

weerskanten

 

de weerstand

het verzet

de strijd

 

ge moet daar

op letten

op woorden

 

goed vasthouden

niet laten vallen

koesteren

wikken

wegen

juiste betekenis

geven

 

dag

ja dag

gij daar

slaap nu maar

rust in power 

daar

 

wij gaan dat gewoon

verder doen, hier

 

woorden

daden

 

vastberaden

op mekaar letten

POËZIE / kamsalamander

we gaan de zeldzame 

kamsalamander redden

zegt de man die alles best weet

en hij kijkt me met vervaarlijk

opgetrokken wenkbrauwen aan

om te tonen hoe zeldzaam 

even vrees ik dat er 

een kamsalamander

ter grootte van een 

uit de kluiten gewassen dino 

achter mij staat maar nee

het is gewoon 

een van de talloze 

omgehakte bomen

om de zeldzame 

kamsalamander

te redden

die bomen moesten 

plaats ruimen 

voor de bulldozers

die al weken alles platgooien

in het bos 

tussen de vaart

en de rivier

kieviten konijnen en hazen

eenden ganzen en zwanen

reeën vossen en marters

reigers valken en buizerds

verjaagd om poelen 

te kunnen graven

voor de zeldzame 

kamsalamander

ik zou niet graag 

kamsalamander zijn

echt welkom gaat die 

zich niet voelen

in zo’n landschap

vol puin

stop de steel in een hol

en er komt een leger mieren uit

KORT / zonder een eikenboom

Coronawandelen zonder een eikenboom.

Dat is wandelen van de linkerkant van uw hersenpan naar de rechterkant met een omweg langs de keuken voor een dosis extra sugar rush zo vroeg ’s morgens zodat ge geen lichtje nodig hebt om in de donkerte mensen tegen te komen die ge in het echte leven daar buiten nog nooit ontmoet hebt, maar waarmee ge nu honderduit ratelt alsof ge gisteren nog samen stond aan te schuiven bij het reisbureau om uw skireis voor de krokusvakantie te boeken, want in groep zijn zo’n dingen toch veel aangenamer en ge krijgt nog groepskorting ook en het is toch overal code rood dus wat maakt het uit of ge thuis besmet of ergens anders?! Die mensen komt ge ook in uw dromen tegen in het diepst van de nacht en dan verbaast ge u erover dat hun stem zo anders klinkt dan in het echt en dat ze veel kleiner zijn dan ge u hadt voorgesteld en ook dat ze plots vloeibaar kunnen worden en traag door de spijlen van de trap naar beneden glijden terwijl gij nog vroeg of ze morgen iets te doen hadden, in een spel van licht en donker dat ge u vaag herinnert van uit de tijd dat ge 's morgens om half acht in de kou langs het park fietste en de eerste zonnestralen door de bomen hun takken zonder bladeren kwamen piepen en gij helemaal euforisch daarover, om daarna als eerste ding binnen de verwarming helemaal open te draaien naast uw bureau en alle ramen dicht in plaats van open want dat was slecht voor het milieu.

KORT / met een eikenboom

Coronawandelen met een eikenboom.

Dat is wandelen vanuit het slaapkamerraam 's morgensvroeg wanneer de zon nog denkt deze dag te kunnen skippen want voor niks gaat die op naar het schijnt, maar daar klopt toch niet veel van, want aan alles plakt aan prijs dus ook aan die spectaculaire kleurenuitspattingen waartegen die jonge eik zwart afstak alsof ge die hadt uitgeknipt uit frêle zijdepapier om er dan silhouetjes van te vouwen in een soort schaduwspel waar ook hertjes aan te pas kwamen, maar sinds vorige lente zat het hier plots vol bevers, bruine en zwarte maar die laatste gelukkig niet in mijn achtertuin -- die zit te knagen aan de fundamenten van de democratie in de verzakte metropool -- de bruine gewoon aan de stammen van gezonde sterke bomen wat nu toch niet zo'n briljant idee van de natuur was hoewel ik er voor de rest niet echt over te klagen heb. In ieder geval: vanochtend lag die jonge eik in het water want de bever heeft hem helemaal doorgeknaagd en toen is hij door de storm omver gewaaid. Niks blijft voor altijd, behalve de smaak van zout.

#alledagenwandelen

KORT / zonder slijkbotten

 

Coronawandelen zonder slijkbotten.

 

Dat is wandelen op verbeelding aangezien de wind zo hard waait dat de pannen van de daken vliegen en de kraaien achterstevoren en het tuinhek bij de buren gelijk een bol zeil op volle oceaan heel het huis over de velden trekt alsof het ergens heel dringend naartoe moet terwijl de soep staat te koken en ondertussen proberen er ergens mensen hun kletsnatte tent recht te houden en anderen hun motivatie en in het gras ligt een hoopje versneden witte kool te wachten op een gans op zoek naar culinaire experimenten die daar niet om gevraagd heeft, maar anders is het kiezen tussen voor de vierde keer op rij kool stoven of decadent aan voedselverspilling doen want echt niet meer van deze tijd is dus dan maar zo gelaten en waarschijnlijk vliegt die kool straks ook gewoon de lucht in wat niet hetzelfde effect zal hebben dan wanneer een huis de lucht invliegt, maar daar bestaan dan oorlogsfotografen voor, die brengen dat in beeld en wij kijken daar dan naar en sommigen van ons zitten er middenin en dan maakt het niet veel meer uit of ge nu slijkbotten aan hebt of niet.

 

KORT / met slijkbotten

Coronawandelen met slijkbotten

Dat is op zoek gaan naar de complexiteit in het eenvoudige dus trekt ge van de asfalt recht de wei in waarna ge na vier stappen doorkrijgt dat uw tenen nat beginnen te worden omdat de rubber doorgebarsten is van uw veel te dure laarzen met zwarte noppen van bij het tuincentrum om de hoek waarbij ge u afvraagt hoe dat in Finland zou zijn rond deze tijd van het jaar en dat ge, als heel deze toestand voorbij is, ge daar met de woehwer naartoe wilt gaan, gewoon om te bewijzen dat de kerstman niet opkan tegen twee vrouwen met lang zwart haar in vlechten gevlochten, die vanonder de flappen van hun rendierenmuts komen bengelen, terwijl ze hun slee behendig door het bos langs de bevroren rivier loodsen en zingen van 'we gaan nog ni naar huis want ons moeder is ni thuis!', ah nee want ze zit in de slee, met onze voeten in warme en vooral waterdichte namaakpelsen soksloefen want die zitten het comfortabelste, in feite zouden we daar alle dagen op moeten kunnen rondlopen.

KORT / zonder een camera

 

Coronawandelen zonder een camera.

 

Dat is als wandelen zonder ogen waardoor uw gedachten wanordelijk op en neer fladderen gelijk een witte vlinder gedragen door de wind en de geur van rot in hout en bladeren en slijk langs de kale rivierbedding nu het water weer terug naar de zee stroomt en ge voelt de koude langs uw ruwe handen schuren waar droge plekjes u vertellen dat ge eens wat minder uw handen moet schrobben met zeep want zolang ge braaf thuiszit en geen contacten hebt hoeft ge niet telkens als een bezetene dat virus van u af te weken en ge vraagt u af hoe het nu zou zijn om in de stad van die grellige burgemeester op zijn vies verdiepje te wonen in plaats van hier tussen de koeien en de spruiten die ge ook vies vindt maar toch wel eens in de hoevewinkel zou willen kopen voor iemand anders dan want die zien er zo echt gezond uit en recht van het veld en dat zou niet waar zijn vanaf uw halfbeschimmeld appartement in Borgerhout waar ge nu toch al anderhalf jaar niet meer woont en hoe zou het nu met de buren daar zijn?